Γιατζόγλου: "Συγκινούμαι και ανατριχιάζω όταν αναπολώ το ματς με την Γκντανσκ"

O θρυλικός Στιβ Γιατζόγλου, ο οποίος αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό για 12 χρόνια (1972-1984), μίλησε στο "ΦΩΣ" για τον πρώτο μεγάλο ευρωπαϊκό άθλο των "ερυθρολεύκων" στο μπάσκετ. Την ιστορική πρόκριση στην τελική φάση στο Πρωταθλητριών του 1979, έχοντας για συνοδοιπόρους τους Γιώργο Καστρινάκη, Πολ Μελίνι και Παύλο Διάκουλα. Το Παπαστράτειο που κουνιόταν από τον παλμό του κόσμου, η συγκλονιστική νίκη-πρόκριση επί της πολωνικής Γκντανσκ, η αδικία που βίωσε στην Ελλάδα εκείνη η σπουδαία ομάδα και η σύγκριση με το δίδυμο Σπανούλη-Πρίντεζη.

-Ήταν εκείνη η χρονιά η ευρωπαϊκή αγωνιστική κορύφωση εκείνης της ομάδας του Ολυμπιακού;

"Η σεζόν 1978-1979 ήταν όντως η ευρωπαϊκή αγωνιστική κορύφωση εκείνης της ομάδας του Ολυμπιακού, γιατί φτάσαμε έως και την τελική φάση του Πρωταθλητριών Ευρώπης. Προκριθήκαμε στο ΤΟΠ-6, σαν να λέμε τώρα το καθιερωμένο Φάιναλ Φορ. Κάθε ομάδα που έβγαινε πρώτη στον όμιλο της με τέσσερις ομάδες, έμπαινε σε ένα τελικό γκρουπ των έξι ομάδων και οι δύο πρώτοι έπαιζαν τελικό μεταξύ τους. Ήταν ένα τρομερό κατόρθωμα για τον Ολυμπιακό και το ελληνικό μπάσκετ για εκείνη την εποχή, γιατί είχαμε κάνει μία μεγάλη υπέρβαση.

Αντιμετωπίζαμε και νικούσαμε ομάδες που είχαν περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερα μπάτζετ αλλά και ισχυρά ρόστερ. Ξέρεις, το λέω και για τους νεότερους που δεν ζούσαν τότε, οι ομάδες του ανατολικού μπλοκ εκείνη την εποχή, από την Τσεχοσλοβακία, από την Πολωνία, οι Σοβιετικές φυσικά, ήταν πάρα πολύ ισχυρές. Κανείς δεν περίμενε πως θα φτάναμε τόσο ψηλά, δεν υπήρχαν καν απαιτήσεις να φτάσουμε ως εκεί, αλλά είχαμε φτιάξει μία εξαιρετική ομάδα, πιστεύαμε σε αυτή, είχαμε μεγάλο κίνητρο και με την συγκλονιστική βοήθεια του κόσμου μας στο Παπαστράτειο, σημειώσαμε εκείνη την τεράστια ευρωπαϊκή διάκριση. Ήταν η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία για τον Ολυμπιακό στο μπάσκετ".

-Για να τα καταφέρετε αποκλείσατε και την ισχυρή ΛεΜάν από την Γαλλία. Θυμάστε την αποθέωση που είχε γνωρίσει ο Ολυμπιακός από την εφημερίδα Εκίπ;

"Φυσικά! Ήταν μία νίκη (79-62) απέναντι στη ΛεΜάν στον Πειραιά, η οποία πέρα από τους βαθμούς, έκανε και γνωστό το όνομα του Ολυμπιακού στην Ευρώπη. Η ομάδα γνώριζε μία αποθέωση, κέρδιζε τον σεβασμό, οι Γάλλοι έγραφαν σπουδαία πράγματα για εμάς και θυμάμαι καλά πως είχαν γράψει πως το γήπεδο, το Παπαστράτειο.... κουνιόταν (γέλια) από τον παλμό του κόσμου, αναφερόμενοι στην καθοριστική νίκη μας κόντρα στην Γκντάνσκ που μας έδωσε την πρόκριση. Η ΛεΜάν είχε πιθανότητες πρόκρισης αν δεν κερδίζαμε εμείς και είχαν έρθει Γάλλοι ανταποκριτές για να καλύψουν το ματς και είχαν εντυπωσιαστεί από την ατμόσφαιρα που συνάντησαν.

Η ΛεΜάν ήταν μία πολύ δυνατή ομάδα την εποχή εκείνη. Διέθετε πέντε-έξι νατουραλιζέ Αμερικάνους και η μισή της ομάδα απάρτιζε την εθνική Γαλλίας, με την οποία μάλιστα κοντραριζόμασταν συνεχώς με την Ελλάδα στις εθνικές διοργανώσεις. Ήταν ο μεγάλος μας αντίπαλος".

-Πήρατε την πρόκριση στην τελική φάση με την περίφημη μεγάλη νίκη σας στον Πειραιά κόντρα στην Γκντάνσκ. Ήταν το ματς που ζήσατε τις ίσως πιο δυνατές συγκινήσεις της καριέρας σας;

"Έζησα αρκετές μεγάλες στιγμές στον Ολυμπιακό, πήραμε τίτλους, παίξαμε σε τελικούς, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου τη σπουδαία νίκη κόντρα στην Γκντάνσκ. Με γυρνάς χρόνια πίσω, αλλά συγκινούμαι και ανατριχιάζω και μόνο που αναπολώ εκείνες τις στιγμές. Κλείνω τα μάτια και... ακούω το πάθος του κόσμου και τις ιαχές του στην κερκίδα. Δεν γινόταν να χάσουμε. Είχαμε δύσκολο έργο. Οι Πολωνοί είχαν μία εξαιρετική ομάδα, είχαν έναν καλό παίκτη τον Γιούρκεβιτς και εμείς έπρεπε όχι μόνο να τους κερδίσουμε, αλλά και να επικρατήσουμε με 18 πόντους διαφορά. Δεν ήταν εύκολο. Και εμείς τι κάναμε; Παίξαμε σπουδαίο μπάσκετ, ξεχειλίζαμε από πάθος, το μάτι μας... γυάλιζε και παίρνοντας τρομερή συμπαράσταση από τον κόσμο του Ολυμπιακού, τους νικήσαμε με 23 πόντους διαφορά και πήραμε την πρόκριση.

Η ατμόσφαιρα στο Παπαστράτειο ήταν συγκλονιστική! Από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό, ο κόσμος φώναζε και μας στήριζε. Έβλεπες το πάθος τους, την δίψα τους για διάκριση, οι εξέδρες ήταν κατάμεστες, ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος και χωρίς υπερβολή, όπως έγραψαν οι Γάλλοι, υπήρχαν στιγμές που ένιωθες πως το γήπεδο κουνιόταν από τον παλμό. Οι Πολωνοί είχαν και εκείνοι... χαζέψει από τον ελληνικό ενθουσιασμό. Θυμάμαι και το σκορ: 102-79. Βάλαμε πάνω από 100 πόντους. Ήταν ένας μεγάλος θρίαμβος.

Η αποθέωση που γνωρίσαμε μετά το τέλος του αγώνα από τους φιλάθλους μας ήταν ανεπανάληπτη. Ήταν ένα μεγάλο ερυθρόλευκο πάρτι. Είχε χαρεί πάρα πολύ ο κόσμος, όπως και εμείς. Είμαι περήφανος για εκείνη τη νίκη και γενικότερα για εκείνη την ομάδα του Ολυμπιακού στην οποία ήμουν και αρχηγός της. Ήταν και μία σπουδαία μπασκετική επιτυχία σε χρόνια που το άθλημα δεν είχε την μεγάλη ανταπόκριση που έχει σήμερα. Βάλαμε πιστεύω και εμείς το λιθαράκι μας για να το αγαπήσει περισσότερο ο κόσμος".

-Σε εκείνον τον "τελικό" πρόκρισης κόντρα στην Γκντανσκ, ήσασταν και ο πρώτος σκόρερ του αγώνα με 34 πόντους. Το είχατε πάρει και προσωπικά εκείνο το ματς; Θέλατε να γίνετε ο μπροστάρης σε αυτή τη νίκη;

"Αυτός ήταν ένας εκ των ρόλων μου. Να ηγούμαι της προσπάθειας, να κατευθύνω την ομάδα. Μου άρεσαν πάντα τα δύσκολα, τα κρίσιμα και τα απαιτητικά παιχνίδια. Και δεν ήταν τυχαίο πως τις καλύτερες μου εμφανίσεις τις έκανα σε εκείνα τα μεγάλα ματς που έκριναν τίτλους και προκρίσεις. Ένιωθα καλά θυμάμαι, ο κόσμος μας έδινε τεράστια αυτοπεποίθηση και είχα μεγάλο κίνητρο όπως και όλα τα παιδιά να πάρουμε εκείνη τη νίκη-πρόκριση.

Εγώ ήμουν παίκτης προπόνησης. Είχα ταλέντο, αλλά ήξερα τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα μου και δούλευα συνεχώς για να βελτιώνομαι. Είχα θέληση και αποφασιστικότητα. Δεν φοβόμουν, αλλά έπαιζα και με μυαλό. Σε εκείνη την εποχή, είχαμε γενικότερα αρκετούς καλούς παίκτες, και σύγχρονους παίκτες, οι οποίοι ειλικρινά πιστεύω πως θα μπορούσαν να σταθούν και στο σήμερα, αλλά δίχως να θέλω να μειώσω τους κόουτς, η προπονητική σε εκείνα τα χρόνια δεν ήταν υψηλού επιπέδου, όπως είναι τα τελευταία χρόνια".

-Στην τελική φάση, είχατε δύσκολο έργο, αλλά τι έφταιξε και ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό, κάνοντας το βήμα παραπάνω;

"Καταρχάς, είχαμε ένα πάρα πολύ δύσκολο έργο. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε ομάδες που ήταν Κολοσσοί την περίοδο εκείνη. Παίξαμε κόντρα σε Μακάμπι, Ρεάλ, Βαρέζε, Μπανταλόνα, ενώ πήρε τον τίτλο η Μπόσνα από την τότε ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Ομάδες που έπαιζαν σε ανώτερα πρωταθλήματα, στο ισπανικό, στο ιταλικό, που είχαν έξτρα ξένους παίκτες που τους έδιναν βοήθεια, αλλά και ισχυρό επίπεδο.

Θυμάμαι βέβαια πως και εκεί σημειώσαμε μία μεγάλη νίκη στον Πειραιά, είχαμε επικρατήσει απέναντι στην Μακάμπι, αλλά δεν καταφέραμε το κάτι παραπάνω. Πάντως, είχαμε σημειώσει και μία τρομερή εμφάνιση στη Βοσνία κόντρα στη Μπόζνα. Χάσαμε με δύο-τρεις πόντους στο τέλος αν θυμάμαι καλά. Κοντράραμε στα ίσα μία ομάδα που στο τέλος αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, αν και είχαμε πάει στην τότε Γιουγκλοσλαβία να παίξουμε έχοντας μόλις 6 (!) παίκτες στην αποστολή. Είχαμε κάποια... θέματα και δεν πήγαμε όλοι, με την ευρωπαϊκή Ομοσπονδία στο τέλος κιόλας να μας τιμωρεί.

Δεν καταφέραμε να κάνουμε το κάτι παραπάνω, γιατί δεν είχαμε και πολλούς... στρατιώτες. Είχαμε λίγους καλούς παίκτες υψηλού ευρωπαϊκού επιπέδου, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τους τότε συμπαίκτες μου. Οι άλλες ομάδες είχαν 10 παικταράδες πρωτοκλασάτους. Εμείς είχαμε παίκτες που έπαιζαν ο καθένας 35 λεπτά και υπήρχε κόπωση. Ήταν πιο καλές ομάδες οι αντίπαλοι μας.

Είχαμε όμως και ένα πρόβλημα με την ελληνική Ομοσπονδία. Δεν μας βοηθούσαν! Γινόντουσαν οι αγώνες σε Ελλάδα και Ευρώπη για τον Ολυμπιακό σε κοντινές ημερομηνίες, κάποιες φορές παίζαμε μέρα παρά μέρα, είχαμε και τα ταξίδια και δεν μπορούσαμε να προετοιμαστούμε όπως θα θέλαμε. Είχαμε ζητήσει μία διευκόλυνση, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια στην Ευρωλίγκα, αλλά τότε η Ομοσπονδία ήταν ανένδοτη. Το έχω μεγάλο παράπονο. Ήταν σαν να μας έβαζαν να... διαλέξουμε. Ευρώπη ή Ελλάδα; Αντί να μας στηρίξουν, αντί να μα διευκολύνουν που εκπροσωπούσαμε την Ελλάδα στο πρωταθλητριών Ευρώπης, μας έβαζαν εμπόδια, μας ταλαιπωρούσαν. Τι να πεις..."

-Πως ήταν η συνεργασία σας με τον Κώστα Μουρούζη, τον προπονητή που οδήγησε την ομάδα στην τελική φάση στην Ευρώπη;

"Είχαμε μία καταπληκτική σχέση. Υπήρχε ένα συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ μας. Με εκτιμούσε, με σεβόταν και γενικότερα με λάτρευε σαν παίκτη. Είχαμε μία εξαιρετική συνεργασία, χαιρόσουν να δουλεύεις μαζί του. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος κιόλας. Ο Μουρούζης ήταν ένας προπονητής που μίλαγε στην ψυχή σου. Ήταν εξπέρ στην ψυχολογία. Ήταν ένας κόουτς που ήξερε να σε εμπνέει και να σου τονώνει το ηθικό. Παίζαμε και για εκείνον. Ο Ματθαίου, που είχαμε νωρίτερα, ήταν τρομερός στο κομμάτι της εκγύμνασης, εκεί ήταν το δικό του δυνατό στοιχείο. Έχει και εκείνος μερίδιο στην επιτυχία, γιατί εκείνος έχτισε σε πρώτη φάση εκείνη την ομάδα του Ολυμπιακού. Έβαλε τις βάσεις και ο Μουρούζης στη συνέχεια έβαλε τις τελευταίες... πινελιές, μας εκτόξευσε".

-Νιώθετε πως εκείνη η ομάδα του Ολυμπιακού, η οποία είχε ποιότητα και δυναμική, κάπως αδικήθηκε; Θα μπορούσε να είχε πάρει περισσότερους τίτλους;

"Κοίτα να δεις, ήταν και ο Παναθηναϊκός εξαιρετικός εκείνη την περίοδο, αλλά ήμασταν και εμείς πάρα πολύ καλοί. Σίγουρα όμως πιστεύω πως θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει δύο-τρία πρωταθλήματα παραπάνω. Είχαμε παίκτες όπως τον Καστρινάκη, τον Διάκουλα, τον Μελίνι, εμένα, αλλά και άλλα παιδιά, υψηλού επιπέδου. Είχαμε ένα εξαιρετικό σύνολο, σημειώναμε μεγάλες νίκες και παίζαμε ωραίο μπάσκετ. Υπήρχαν στιγμές που νιώσαμε στο πετσί μας στην αδικία που δεν μας άφηναν να πάρουμε αυτό που αξίζαμε. Υπήρχε ένα σύστημα το οποίο μας πήγαινε κόντρα, από την περίοδο της Χούντας.

Το αποκορύφωμα της αδικίας ήταν ο χαμός του πρωταθλήματος στην Ελλάδα το 1979. Και σου μιλώ για την ίδια χρονιά που φτάσαμε στην τελική φάση των πρωταθλητριών Ευρώπης. Είναι η ίσως μεγαλύτερη κλεψιά στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Είμαστε φαβορί για να πάρουμε το πρωτάθλημα, έχουμε κάνει σπουδαία σεζόν, είμαστε ανώτεροι από τις υπόλοιπες ομάδες και έχουμε ένα παιχνίδι με τον Άρη στον Πειραιά. Ακόμη και αν χάναμε, ο Ολυμπιακός θα έπαιρνε το πρωτάθλημα. Λίγο πριν το τέλος, λοιπόν, ο διαιτητής Προεστός διέκοψε το ματς, για ένα αντικείμενο που έπεσε πάνω του. Εμείς μηδενιστήκαμε, το ματς πήγε στον Άρη και εμείς... χάσαμε μέσα από τα χέρια μας τον τίτλο".

-Το δίδυμο Γιατζόγλου-Καστρινάκης, είναι οι Σπανούλης-Πρίντεζης του σήμερα; Από πλευράς πως και οι δύο είχατε δημιουργήσει ένα εξαιρετικό δίδυμο ψηλού-κοντού στον Ολυμπιακό.

"Δίχως να θέλω να ακουστεί υποτιμητικό για τα παιδιά, θα έλεγα πως ναι, οι Σπανούλης και Πρίντεζης, είναι οι Γιατζόγλου-Καστρινάκης του σήμερα. Τα θαυμάζω τα παιδιά, είναι σπουδαίοι παίκτες, τους καμαρώνω και χαίρομαι με τις επιτυχίες τους. Χαίρομαι που έχουν οδηγήσει τον Ολυμπιακό μας σε όλες αυτές τις μεγάλες διακρίσεις τα τελευταία χρόνια σε Ελλάδα και Ευρώπη. Έχουν δημιουργήσει ένα εξαιρετικό δίδυμο και έχουν βρει χημεία και επικοινωνία, όπως είχαμε αποκτήσει και εγώ με τον Καστρινάκη σε εκείνα τα χρόνια. Ο Καστρινάκης είχε μεγάλα αθλητικά προσόντα, ήταν εντυπωσιακός κοντά στο καλάθι, όπως κάνει τώρα ο Πρίντεζης. Εγώ ήμουν ο αρχηγός, είχα την μπάλα στα χέρια του, έμπαινα σε κάθε ευκαιρία για μπάσιμο και βοηθούσα σε σκορ και δημιουργία, έναν ρόλο που έχει τώρα ο Σπανούλης".

-Έχετε καθόλου επικοινωνία με ορισμένους από τους τότε συμπαίκτες σας; Γιατί έχουμε χάσει τα ίχνη των περισσότερων...

"Να είναι καλά η τεχνολογία και το Φέισμπουκ (γέλια) και κουβεντιάζουμε μεταξύ μας σε κάθε ευκαιρία. Δεν τους βλέπω συχνά, αλλά έχουμε επικοινωνία. Έχετε χάσει τα ίχνη τους, γιατί αρκετοί πλέον ζουν στο εξωτερικό. Είναι όλοι τους καλά. Ο Καστρινάκης, για παράδειγμα, ζει πλέον μόνιμα στην Χαβάη! Έχει παντρευτεί μία Χαβανέζα και απολαμβάνει την ζωή του στην μέση του Ειρηνικού. Ο Μελίνι έχει γίνει μεγάλος τραπεζικός και ζει μόνιμα στη Φλόριντα, στην Αμερική. Ο Διάκουλας ζει έξι μήνες στην Ελλάδα και έξι στην Ελβετία. Είναι η γυναίκα του από την Ελβετία, οπότε το χειμώνα είναι εκεί και το καλοκαίρι έρχεται και μένει στην Ρόδο".